در اواخر دهۀ 60 میلادی، شتاب دهندۀ خطی در آزمایشگاه لوس آلاموس به وجود آمد. شتاب دهنده های خطی (linac) در مقایسه با دستگاه های کبالت 60، دستۀ پرتوهای تابشی با شدت بیشتر و تیزتر می دهند.

تا سال 1970 شتاب دهنده های خطی به سرعت جایگزین دستگاههای کبالت 60 شدند. در درمان با پرتوهای خارجی برای اکثر بیماران، اين روش ترجيح داده مي شود. طراحي شتابدهنده هاي خطي مشكل است و‌ طرح درمان، دوزيمتري و كنترل كيفي آن پيچيده است.

با ظهور شتاب دهندۀ خطی انکولوژی پرتويی از حالت عملی و کیفی همراه با آزمون و خطا، که بیشتر در پنجاه سال اولیه اش دیده می شد، به علمی ماهرانه و کاملا حرفه ای تبديل شد. پیشرفتهای حاصله در زمینۀ فیزیک و سیستمهای اعمال پرتو با پیشرفتهای مشابهی در  درک مبانی زیست شناختی (رادیو بیولوژی) سرطان و آثار زیست شناختی پرتوهای یونیزان  توام بوده است.

عكس